@article { STUA018-001,
	year = {2011},
	title = {Studieopdracht naar een archeologische evaluatie en waardering van de  kasteelsite te Wezemaal. (Rotselaar, provincie Vlaams-Brabant)},
	publisher = {RAAP},
	volume = {18},
	journal = {Evaluatie- en waarderingsonderzoeken archeologie},
	url = {https://oar.onroerenderfgoed.be/publicaties/STUA/18/STUA018-001.pdf},
	abstract = {In het voorjaar en de zomer van 2011 voerde RAAP Archeologisch Adviesbureau een bureau- en veldonderzoek uit om de resten van het voormalig kasteel van Wezemaal te waarderen als archeologische zone. Dit kasteel heeft gedurende vele eeuwen het dorpsgezicht van Wezemaal gedomineerd. Dit rapport bespreekt eerst de landschappelijke context van het kasteelterrein met aandacht voor de topografische, geologische en bodemkundige aspecten en voor de inrichting van Wezemaal en omgeving in de Middeleeuwen. Vervolgens schetsen de auteurs aan de hand van iconografisch en archeologisch bronnenonderzoek de bewoningsgeschiedenis van het kasteel dat zeker vanaf het begin van de 13e eeuw heeft bestaan. Hoe de oudste verschijningsvorm eruit zag is onbekend. Pas vanaf de 15e eeuw duiken archivalische bronnen op, die het uitzicht van het kasteelterrein documenteren als een omgracht neer- en bovenhof. Op het neerhof stonden diverse structuren, voornamelijk uit vakwerk. Op het bovenhof lijken ten minste twee belangrijke gebouwen aanwezig te zijn geweest, namelijk het Ridderhuis en de Zaal, naast nog diverse houten structuren. Er lijkt een kasteeltype met rond, veelhoekig of vierkant grondplan aanwezig. Vanaf de Nieuwe tijd duiken de eerste iconografische bronnen op. Waar het kasteel dan aanvankelijk nog een laat-middeleeuws karakter heeft, met verdedigingselementen die, hoewel weinig functioneel, nog het uiterlijk bepalen, verandert het beeld in de loop van de 17e eeuw. De meeste gebouwen zijn dan in steen opgetrokken en ook de belangrijkste daken worden bedekt met pannen en leien. Aan het einde van de 18e eeuw wordt het dan verouderde kasteel gesloopt, waarbij diverse funderingen wel in de grond bewaard blijven. Het terrein werd in eerste instantie als een vroege landschapstuin ingericht, in de loop van de 19e eeuw wordt het grachtenstelsel aangepast en hoewel het daarna steeds als boomgaard in gebruik is gebleven, zijn in de 20e eeuw nog diverse muurrestanten gesloopt. Op basis van het veldwerk dat bestond uit een verkennend en karterend booronderzoek, een oppervlaktekartering en een geofysisch onderzoek zijn, met name bij het weerstandsonderzoek, op het bovenhof nog diverse muren en/of uitbraaksporen herkend. De structuur op het bovenhof komt daarbij enigszins overeen met de oudste afbeelding van het kasteel. Omdat gravend onderzoek niet werd toegelaten kunnen de beschermingscriteria zeldzaamheid en representativiteit niet afdoende worden vastgesteld. De overige criteria scoren echter hoog tot zeer hoog. Vooral het oostelijke deel van het onderzoeksgebied en de oost- en zuidrand van het centrale deel komen volgens het rapport in aanmerking voor bescherming als archeologische zone. Ook enkele beheersmaatregelen worden voorgesteld.},
	keywords = {},
	author = {Keijers D.M.G., , and Tops B., ,}
}

