@article { MENL236-001,
	year = {2004},
	title = {M & L Jaargang 23/6},
	publisher = {VIOE},
	volume = {236},
	journal = {Monumenten en Landschappen},
	url = {https://oar.onroerenderfgoed.be/publicaties/MENL/236/MENL236-001.pdf},
	abstract = {Ivo Adriaenssens – Het domein Roosendael in Sint-Katelijne-Waver. [The Roosendael domain, Sint-Katelijne-Waver.]\nWat eraan voorafging is klassiek: een riante cisterciënzerinnenabdij in Sint-Katelijne-Waver, plundering en sloop tijdens de godsdienstoorlogen, heropbouw en nabloei, opheffing en ontmanteling tijdens het Franse -bewind. Een weelderige, kalkminnende stinsenflora getuigt tot op vandaag van de verdwenen ‘stenen huizen’, al heeft Roosendael zijn huidig uitzicht grotendeels te danken aan de lusttuin van Emilie de Meulenaer en het latere landschapspark. Heden een centrum voor jeugdverblijf, worden de initiatieven tot duurzaam en integraal beheer van het domein geconfronteerd met een niet onaardig kluwen van decreten: Ruimtelijke Ordening, Natuurbehoud, Monumenten- en Landschapszorg, Bossen, Openluchtrecreatie, Toerisme, Jeugdwerk, Milieu en VLAREM hebben er elk hun zeg.Een spinnenweb dat Ivo Adriaenssens onverstoorbaar ontrafelt.\n\nDirk Fredricx – De bouw van twee tunnels onder de Schelde te Antwerpen. [The construction of two tunnels under the Schelde, Antwerp.]\nIn tegenstelling tot de rechter Scheldeoever, waar de geslechte Spaanse vesten in Antwerpen halverwege de 19de eeuw een forse stadsexpansie genereren, blijft de ontsluiting van de natte weilanden op Linkeroever voor utopische plannenmakers nog decennia lang een brug te ver. Pas in 1929, gesterkt door het succes van de gloednieuwe New Yorkse Holland Tunnel, ligt met de oprichting van de Intercommunale Maatschappij van de Linker Scheldeoever en de toewijzing van de werken, in 1930, aan de Compagnie Internationale des Pieux armés Frankignoul, de bouw van een dubbele tunnel onder de Schelde binnen handbereik. Het technisch wonder blijkt ruim 70 jaar na de inhuldiging nog maar weinig aan doeltreffendheid, laat staan aan charme te hebben ingeboet, al raakte het constructief concept tegen de -verwachtingen in reeds in de jaren ‘50 achterhaald.Het relaas door Dirk Fredricx van een blind date met happy end.\n\nLuc Verpoest en Inge Bertels – Een hedendaagse paradox... Woning en privé-museum Urvater (1959-1960) André Jacqmain, architect. [The Urvater house and Art Gallery, 1959-1960 André Jacqmain, architect.]\nArchitectuurcritici spaarden hun lovende bewoordingen niet, verloren zichzelf voorwaar in gevleugelde superlatieven, geconfronteerd met zoveel onnoemelijk moois. Het brutalistisch, ‘anachronistisch’ labyrint dat architect André Jacqmain in de nadagen van Expo 58 voor de kunstverzameling van Bertie en Gigi Urvater als een voldongen meesterwerk inschreef in de glooiingen van Sint-Genesius-Rode, bleek een adembenemend … vuurwerk.Behielden de woning en omgevende tuin in de huidige onderkomen staat hun originele grandeur,of verwerden ze tot “une architecture quasi banale”?Een dilemma waar Luc Verpoest en Inge Bertels ondubbelzinnig op antwoorden.\n\nSummary},
	keywords = {},
	author = {Ivo Adriaenssens, , and Dirk Fredricx, , and Luc Verpoest, , and Inge Bertels, ,}
}

