@article { MENL244-001,
	year = {2005},
	title = {M & L Jaargang 24/4},
	publisher = {VIOE},
	volume = {244},
	journal = {Monumenten en Landschappen},
	url = {https://oar.onroerenderfgoed.be/publicaties/MENL/244/MENL244-001.pdf},
	abstract = {Hilbrand De Vuyst – ‘Hout werkt’. [“Wood Works”.]\nSlechts luttele personen stellen zich vermoedelijk een dergelijke vraag bij een molenbezoek. Zo vervreemd zijn we nu van het traditionele molenmakersambacht. Toch bepaalt nog steeds deze of gene afwerkingstechniek de belevingswaarde van het houten monument, zo verzekert ons Hilbrand De Vuyst, gespecialiseerd erfgoed-consulent. Voor omgang met hout is een grote vakkennis vereist. Molens vormen een ware encyclopedie van de houten bouw- en werktuigkunde. Ze zijn het product van intensief agrarisch en ambachtelijk genie. Met de molenrestauraties van de laatste jaren wordt opnieuw een aanzienlijke ambachtelijke kennis vergaard. Onze kennis neemt weer toe: vast en zeker, hout werkt.\n\nDieter Nuytten – Middeleeuwse dakkappen in het voormalige Hertogdom Brabant. [Mediaeval roof trusses in the former dukedom of Brabant.]\nBij de middeleeuwse dakkappen van het voormalige hertogdom Brabant herkent men ruwweg twee -technologische groepen: sporenkappen en kappen met gebinten. Dieter Nuytten verkent een aantal Vlaams-Brabantse dakstructuren en stuit hierbij op dateringsmoeilijkheden. Een dendrochronologische datering kan in principe uitsluitsel geven over de precieze ouderdom van de houten structuren, maar er blijven nog tal van probleemgevallen. Vooral de Vlaamse eiken van vroeger geven hun ‘leef-tijd’ niet prijs. Lokaal hout uit open bossen heeft immers een afwijkend groeipatroon.\n\nInge Debacker – Het behoud van houten buitenschrijnwerk: ramen. [The conservation of exterior woodwork: casements.]\nHouten ramen zijn kwetsbaar, ramen ouder dan de 18de eeuw zijn bijgevolg zelfs in historische gebouwen uiterst zeldzaam. Door de huidige isolatie-eisen, voortspruitend uit het begrip ‘duurzaam bouwen’, krijgt historisch raamwerk het bovendien steeds harder te verduren.Na een korte schets van de stilistische evolutie van 18de en 19de-eeuwse houten ramen, worden door Inge Debacker oplossingen tot behoud van historisch schrijnwerk aangereikt. Ze laat zich hierbij onder meer leiden door praktijkvoorbeelden uit Vlaams-Brabant. Ze illustreert treffend dat het begrip ‘duurzaamheid’ verschillende ladingen dekt.\n\nRudiger Van Hove – De doelse Kogge(n). Maritiem erfgoed van Europees formaat. [The Doel cog, maritime heritage of european value.]\nIn een geul in Doelpolder, de ‘Deurganck’ of het ‘Groot Gat’, vindt men in september 2000 bij graafwerken een archeologische verrassing van formaat, een eikenhouten kogge van ruim 20 meter lang die uitzonderlijk goed is bewaard gebleven.De eertijds in dit ‘gat’ geslagen en nu vakkundig opgegraven, geregistreerde en geborgen Doelse kogge is het centrale onderwerp van de bijdrage van Rudiger Van Hove, hoofd van de Archeologische Dienst Waasland. Samen met de beschrijving van het opgegraven maritiem erfgoed worden ook het onderzoekskader, de eigendom, het beheer en de diverse verantwoordelijkheden deskundig toegelicht.De auteur besluit met: wordt vervolgd …\n\nSummary},
	keywords = {},
	author = {Hilbrand De Vuyst, , and Dieter Nuytten, , and Inge Debacker, , and Rudiger Van Hove, ,}
}

