@article { AIVT004-000,
	year = {1995},
	title = {Inhoud},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {5--6},
	url = {https://oar.onroerenderfgoed.be/publicaties/AIVT/4/AIVT004-000.pdf},
	abstract = {},
	keywords = {},
	author = {s.n., ,}
}

@article { AIVT004-001,
	year = {1995},
	title = {Een depot met kokerbijlen uit de Plainseau-cultuur (late Bronstijd) te Heppeneert-Wayerveld (Maasik, prov. Limburg)},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {7--38},
	url = {https://doi.org/10.55465/EPKM6042},
	abstract = {Bij het sorteren van de aardappeloogst in de schuur, eind oktober 1990, vond de heer J. Deckers uit Heppeneert (Maaseik) een bronzen bijl tussen de aardappelknollen.  Wel duidelijk merkend dat het om een bijltje ging, maar zich toch niet geheel bewust van de betekenis en de wetenschappelijke waarde van de vondst, schonk hij de bijl aan een verzamelaar uit de buurt, de heer A. Gielen.  Deze laatste zou op zijn beurt de heer H. Heymans, archeoloog uit Maaseik, op de hoogte gebrachte hebben.},
	keywords = {},
	author = {Van Impe, , Luc}
}

@article { AIVT004-002,
	year = {1995},
	title = {Metalen gebruiksvoorwerpen uit de late Bronstijd uit de Maasvallei: een analytische en metallurgische benadering van de depots van Dilsen en Maaseik-Heppeneert},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {39--48},
	url = {https://doi.org/10.55465/MWXL2066},
	abstract = {De interesse voor de samenstelling van oude metalen heeft een geschiedenis die bijna even lang is als deze van de analytische chemie zelf. Reeds op het einde van de 18de eeuw publiceerde Martin Klaproth, de 'vader van de analytische scheikunde', de analyseresultaten van Romeinse spiegels en ander archeologisch metaalwerk. Gedurende de 20ste eeuw, met de uitvinding van de instrumentele analytische technieken, zoals de spectrografie, werd routine-analyse mogelijk en werden grote onderzoeksprojecten opgestart waarbij honderden en zelfs duizenden monsters betrokken werden. Door toepassing van onder meer de spectrografie kon bij een aanvaardbare kleine monsterhoeveelheid een zeer gevoelige detectielimiet bereikt worden. Hieruit groeide de interesse voor de bepaling van de sporenelementen die in het metaalwerk aanwezig zijn. Deze determinatie geeft inzichten in de bekwaamheid van de prehistorische smeden om hun metalen te zuiveren en in de oorsprong van de metalen die ze verwerkten.},
	keywords = {},
	author = {Wouters, , Helena}
}

@article { AIVT004-003,
	year = {1995},
	title = {Het oudheidkundig bodemonderzoek aan de Minderbroedersstraat te Tongeren (prov. Limburg) Eindverslag 1991},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	url = {https://doi.org/10.55465/YYIS1557},
	abstract = {Eind augustus 1991 werden op een terrein, dat ten noorden uitgeeft op de Momberstraat en ten zuiden op de Minderbroedersstraat, alle bestaande panden werden afgebroken. De gehele zone werd geëgaliseerd voor de aanleg van grootschalige nieuwbouw. De plannen daarvoor waren reeds zover gevorderd, dat van een voorafgaande noodopgraving geen sprake meer kon zijn. Bovendien beschikten wij toen nog niet over het decreet houdende bescherming van het archeologisch patrimonium, dat pas in 1993 werd uitgevaardigd. Niettemin was de eigenaar, zo vriendelijk ons alsnog een aantal waarnemingen te laten doen op het duidelijk gedeelte van het terrein, gelegen aan de Minderbroedersstraat.},
	keywords = {},
	author = {Vanderhoeven, , Alain and Vynckier, , Geert and Ervinck, , Anton and Van Neer, , Wim and Cooremans, , Brigitte}
}

@article { AIVT004-004,
	year = {1995},
	title = {Het oudheidkundig bodemonderzoek aan de Hasseltsestraat te Tongeren (prov. Limburg). Eindverslag 1994},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {75--84},
	url = {https://doi.org/10.55465/ERNA2402},
	abstract = {Dit verslag geeft een overzicht van de waarnemingen die in mei 1994 werden gedaan op een terrein, gelegen op de hoek van de Hasseltsestraat en de Pliniuswal te Tongeren. Het gaat om de percelen met kadasternummers Tongeren, 1ste afdeling, sectie C, nrs. 916/b, 917/f, 918/k en 930/c.  Op al deze percelen zouden in het voorjaar de bestaande gebouwen worden afgebroken om plaats te maken voor appartementen en kantoren.
Vóór de werken begonnen, was reeds duidelijk dat zich hier nog archeologische resten in de ondergrond konden bevinden. Het terrein ligt immers binnen zowel de Romeinse als de middeleeuwse stad.},
	keywords = {},
	author = {Vanderhoeven, , Alain and Vynckier, , Geert}
}

@article { AIVT004-005,
	year = {1995},
	title = {Aanvullend onderzoek van de Gallo-Romeinse nederzetting Kontich-Kapelleveld (prov. Antwerpen) Interimverslag 1993},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {85--93},
	url = {https://doi.org/10.55465/UKCZ2468},
	abstract = {Na een periode van vijf jaar werd de draad van het archeologisch onderzoek te Kontich-Kazerne terug opgenomen. Het voorgaande onderzoek op het Kapelleveld en de Steenakker werd uitgevoerd in de jaren 1964-1972 en 1985-1988 door de Antwerpse Vereniging voor Romeinse Archeologie (A.V.R.A.), in samenwerking met de Nationale Dienst voor Opgravingen (later IAP, nu VIOE) en de gemeente Kontich.},
	keywords = {},
	author = {Annaert, , Rica}
}

@article { AIVT004-006,
	year = {1995},
	title = {De oudste stadsversterking van Aalst (prov. Oost-Vlaanderen)},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {95--148},
	url = {https://doi.org/10.55465/DZML2378},
	abstract = {De leidraad voor het stadsarcheologisch onderzoek te Aalst is de historisch-topografische studie van Dirk Callebaut uit 1983, waarin aan de hand van archivalia en cartografische bronnen de oorsprong en de ontwikkeling van de middeleeuwse stad, met de nadruk op de drie omwallingsfasen, geschetst wordt. Rond een Karolingische curtis ontwikkelde zich een pre-stedelijke nederzetting, die in de loop van de volle middeleeuwen voor de eerste maal omwald werd. De ligging van deze eerste stadsversterking werd aan de hand van het stratenpatroon gereconstrueerd. Wat nog ontbrak was archeologische informatie om deze historisch-topografische gegevens op hun waarde te toetsen, om een concreet beeld te krijgen over de vorm en afmetingen van de omwalling en om deze exacter te kunnen situren en dateren.},
	keywords = {},
	author = {De Groote, , Koen and Moens, , Jan}
}

@article { AIVT004-007,
	year = {1995},
	title = {De verdwenen Sint-Michielswijk te Ieper (prov. West-Vlaanderen) Interimverslag 1994},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {149--167},
	url = {https://doi.org/10.55465/MBEM4491},
	abstract = {De aanleg van een waterwacht- en spaarbekken in de vallei van de Ieperlee en de geplande aanleg van de Zuiderring te Ieper vormden, vanaf 1993, voor het Instituut voor het Archeologisch Patrimonium van de Vlaamse Gemeenschap (I.A.P.) de aanleiding om een grootschalig noodonderzoek uit te voeren in de Verdronken Weiden. Dit project werd uitgevoerd in nauwe samenwerking met de Stad Ieper en in samenspraak met de toenmalige Afdeling Water van het Vlaams Gewest. In het bedreigde gebied, dat zo'n 40 ha beslaat, kan een belangrijk deel van de laatmiddeleeuwse Sint-Michielsparochie gesitueerd worden. Dit 'voorgeborghte' wordt in de archieven voor het eerst vermeld in 1249 en werd in 1383 door Engelse en Gentse troepen definitief verwoest. Door een verbod uitgevaardigd in 1386 door Filips de Stoute, Hertog van Bourgondië, mochten de buitenwijken, zg. omwille van strategische redenen, niet heropgebouwd worden. De site evolueerde dan ook geleidelijk van een urbaan naar een agrarisch gebied. In de tweede helft van de 17de eeuw nam Sébastien Lepestre de Vauban het gebied op in zijn Inondation de Messines, een overstroombare zone van ca. 100 ha. Dit had tot gevolg dat de Verdronken Weiden gespaard bleven van nieuwe bebouwing of infrastructuur. In de jaren 1990 kwam hieraan echter een eind.},
	keywords = {},
	author = {Van Bellingen, , Stephan and Dewilde, , Marc}
}

@article { AIVT004-008,
	year = {1995},
	title = {Noodonderzoek in de Sint-Mauritiuskerk te Bilzen (prov. Limburg)},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {169--186},
	url = {https://doi.org/10.55465/JPAH5252},
	abstract = {Restauratiewerken aan de Sint-Mauritiuskerk te Bilzen en het plaatsen van een nieuw verwarmingssysteem vormden de aanleiding voor een noodinterventie in verschillende fases. Dankzij de medewerking van de kerkfabriek Sint-Mauritius, de firma Goedleven uit Brasschaat en het archtitectenbureau Spectrum uit Hasselt konden enkele bijkomende sonderingen uitgevoerd worden. De eerste interventie vond plaats van 14 tot en met 22 oktober 1993. Bij het graven van de verwarmingskanalen aan het westeind van het rond 1905 ingekorte koor, stootten arbeiders op een grafkelder in baksteen, waarna het Instituut voor het Archeologisch Patrimonium (I.A.P) betrokken werd bij de werken. Een tweede grafkelder, in mergel, die iets meer westelijk te situeren is, op de grens van het oorspronkelijke gotische koor en het schip, werd aangesneden bij het leggen van de fundering van de trap naar het hoger gelegen koor.  Van de gelegenheid werd gebruik gemaakt om te peilen naar het bestaan van eventuele voorgangers van de gotische kerk. In de daarop volgende maanden werden enkele bijkomende werkputten uitgezet: van 20 tot en met 26 januari 1994 aan de zuidzijde van de middenbeuk, van 31 januari tot en met 5 februari in de zuidelijke zijbeuk en tenslotte van 14 tot en met 18 maart aan de westzijde van het schip. Voordien had T. Waegeman archeologische controles uitevoerd in de sleuven langs de buitenmuren.  De zeer losse vulling van de ondergrond van het gebouw, resultaat van eeuwen begravingen dwong ons meestal te kiezen voor een opgraving in arbitraire niveaus.},
	keywords = {},
	author = {Wouters, , Werner and Cooremans, , Brigitte}
}

@article { AIVT004-009,
	year = {1995},
	title = {Zes eeuwen bewoningsgeschiedenis op het Mijnplein te Oostende (prov. West-Vlaanderen) Interimverslag},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {187--203},
	url = {https://doi.org/10.55465/EHWP7861},
	abstract = {De kenmerken van de onder de archeologische lagen aanwezige sedimenten verwijzen naar een zandwad met kleine getijdegeulen dat tegen het einde evolueerde naar een zoutweide. De geringe aanwezigheid van mollusken van het strand en de open zee zou er kunnen op wijzen dat het zandwad eerder in een beschermde positie was gelegen en niet onmiddellijk uitgaf op de open zee. De absolute ouderdom van de schelpen is nog niet gekend maar zal ongetwijfeld een bijdrage leveren voor de paleogeografie van het middeleeuwse Oostende. Nu is het echter nog voorbarig om het zandwad op het Mijnplein te identificeren met het zandwad dat het eiland Ter Streep van het vasteland scheidde.},
	keywords = {},
	author = {Pieters, , Marnix and Dewilde, , Marc and Impens, , Yves and Tratsaert, , Barbara}
}

@article { AIVT004-010,
	year = {1995},
	title = {Opgraven in 't Zwart Gat. Een landerlijke bewoningskern uit de volle middeleeuwen te Oostkamp (prov. West-Vlaanderen).},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	url = {https://doi.org/10.55465/EPSX6117},
	abstract = {Begin 1994 werd de definitieve goedkeuring van het bijzondere plan van aanleg 't Zwarte Gat te Oostkamp bekend gemaakt. Door deze goedkeuring zou op vrij korte termijn een verscheidene hectaren groot akker- en weilandcomplex gelegen ten noorden van de dorpskern, tussen de spoorweg Brugge-Gent en de N50, een nieuwe bestemming krijgen.  Het in het gewestplan Brugge-Oostkust als agrarisch gebied ingeschreven stuk kon hierdoor omgevormd worden in een ambachtelijke zone. Deze bestemmingswijziging liet de definitieve overplaatsing van een tot dan in de eigenlijke dorpskern werkzame houtzagerij toe en de uitbreidingsplannen van een vlakbij gelegen machinebedrijf. Vooral de houtzagerij zou het leeuwendeel van de beschikbare terreinen in beslag nemen, niet enkel voor eventuele burelen en bedrijfsgebouwen, maar ook voor opslag en parkeergelegenheid. De definitieve goedkeuring van het BPA bewoog het Instituut voor het Archeologisch Patrimonium ertoe een verkennend onderzoek in te stellen. Eind februari waren immers bij een oppervlakkige prospectie van de toegankelijke terreinen naast de klassieke laat- en postmiddeleeuwse bemestingsvondsten ook aardewerkfragmenten uit de volle middeleeuwen aangetroffen.  Verder beschikte de Vakgroep Archeologie en Oude Geschiedenis van Europa van de Universiteit van Gent over verscheidene luchtopnamen van het terrein. Op de foto's gemaakt door J. Semey, tekenden zich duidelijke sporen af.  Deze concentreerden zich op verschillende plaatsen en één van deze plaatsen stemde min of meer overeen met de zone waar het weinige aardewerk uit de volle middeleeuwen was ingezameld.},
	keywords = {},
	author = {Hollevoet, , Yann}
}

@article { AIVT004-011,
	year = {1995},
	title = {Een 15de-eeuwse sector van het verdwenen vissersdorp te Raversijde (stad Oostende, prov. West-Vlaanderen) 
Interimverslag 1994},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {219--236},
	url = {https://doi.org/10.55465/MLTN4309},
	abstract = {Sinds april 1992 wordt uitgebreid archeologisch onderzoek verricht naar het verlaten laatmiddeleeuws vissersdorp 'Walraversijde'. Door de uitbouw van een provinciaal domein, bij de site, dreigde een deel van het archeologisch bodemachief verloren te gaan.
Het onderzoek dat in samenwerking met het Provinciebestuur van West-Vlaanderen wordt uitgevoerd, werd in 1994 verder gezet met een opgravingscampagne van 6 maanden (2 mei tot 29 oktober). De opgraving was erop gericht de in 1993 aangesneden 15de-eeuwse woonsector zo volledig mogelijk archeologisch te doorgronden. Hiervoor werden aansluitend op de in 1993 onderzochte zone 2 sleuven (94/I en II) opgegraven met een oppervlakte van respectievelijk 7,2 (16 bij 45m) en 12 (20 bij 60m) aren. In deze eerste sleuf zit ook werkput 92/XXVIII met een oppervlakte van 2,2 aren vervat, die omwille van een beter overzicht opnieuw werd opengelegd. Met dit onderzoek er bij werd tot 1994 dus in het totaal ongeveer 1/2 ha van het verlaten vissersdorp in detail onderzocht. Verder werden ook alle diepere structuren zoals waterputten, grachten en kuilen van de in 1993 onderzochte zone volledig uitgediept. Zo werden niet minder dan 17 tonwaterputten opgegraven.  Speciale aandacht werd ook besteed aan de grachten die het gebied in zgn. 'wooneilanden' opdelen.},
	keywords = {},
	author = {Pieters, , Marnix}
}

@article { AIVT004-012,
	year = {1995},
	title = {Petrology and Provenance of Unworked Stone from the Medieval Fishing-Village at Raversijde (mun. of Oostende, prov. of West Flanders)},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {237--251},
	url = {https://doi.org/10.55465/JBCR1660},
	abstract = {Petrologie en herkomst van onbewerkte stenen uit het middeleeuws vissersdorp te Raversijde (stad Oostende, prov. West-Vlaanderen).
Op het terrein van het verlaten middeleeuws vissersdorp te Raversijde (stad Oostende) werd in de 15de-eeuwse grachtvulling tussen de gebouwen 1 en 10 een concentratie natuursteen aangetroffen. Het betrof 84 door natuurlijke processen afgeronde stenen zonder enig spoor van menselijke bewerking. De aanwezigheid van een dergelijke concentratie stenen in een steenarme regio als de Polders was de aanleiding voor een nauwgezet petrologisch onderzoek. Op deze manier was het mogelijk om de vondsten mineralogisch, petrografisch en soms chemisch te karakteriseren en hun herkomstgebied nader te omschrijven.},
	keywords = {},
	author = {De Paepe, , Paul and Pieters, , Marnix}
}

@article { AIVT004-013,
	year = {1995},
	title = {Raversijde: een 15de-eeuwse kuil, een lens met platvisresten, en de betekenis voor de studie van de site en haar bewoners},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	url = {https://doi.org/10.55465/XIZO5887},
	abstract = {Sinds april 1992 wordt door het Instituut voor het Archeologisch Patrimonium van de Vlaamse Gemeenschap in nauwe samenwerking met het Provinciebestuur van West-Vlaanderen uitgebreid archeologisch onderzoek verricht naar het verlaten laatmiddeleeuwse vissersdorp 'Walraversijde'. In de periode 1992-1994 werd in het totaal ongeveer een halve hectare in detail onderzocht. Hierbij werden reeds 15 gebouwplattegronden geheel of gedeeltelijk vrijgelegd, die deel uitmaken van een 15de-eeuws systematich dorpsplan. Naast informatie over de landelijke architectuur, leverde dit onderzoek o.a. ook informatie op over allerlei aspecten van de visserij en de materiële cultuurvan een vissersdorp. De hier besproken kuil vormt daarvan een passend voorbeeld. In de zomer van 1993 werd ten noordoosten van woning 2 een kleine ovale kuil opgegraven. Deze lag nabij de zuidwestrand van een grote klei- en veenwinningskuil die achteraf als stortplaats en draineerbekken was herbruikt. De grote kleien veenwinningskuil is als het ware afgeboord met een krans van kleinere kuilen, waaronder de hier behandelde. Tijdens de opgraving werd in de bovenste vulling van de kleine kuil een lensvormige concentratie visbotjes opgemerkt, die onmiddellijk apart werd bemonsterd.},
	keywords = {},
	author = {Pieters, , Marnix and Ervynck, , Anton and Van Neer, , Wim and Verhaeghe, , Frans}
}

@article { AIVT004-014,
	year = {1995},
	title = {Huisvuil onder het wegdek.  Een vroeg-13de-eeuws aardewerkcomplex uit de Marktstraat te Oudenburg (prov. West-Vlaanderen)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	url = {https://doi.org/10.55465/PQTJ2956},
	abstract = {In het najaar van 1984 werden grootschalige wegeniswerken uitgevoerd aan de R68 in de Oudenburgse dorpskom. Hoewel het aanvankelijk de bedoeling was om in de Marktstraat en de Stationsstraat enkel het wegdek en de nutsvoorzieningen te vervangen, kwam men vrij vlug tot de vaststelling dat een dergelijke beperkte ingreep onvoldoende was om de stabiliteit van het nieuwe wegdek te verzekeren. Na verwijdering van de vroegere bestrating bleek het geheel immers te rusen op een bijzonder los pakket aarde. Daarom werd besloten om op de plaats van het toekomstige wegdek dit pakket tot op circa 1,50m onder het voetpadniveau af te graven en te vervangen door zand. Dit gebeurde zowel in de Marktstraat als in de Stationsstraat. Vooral bij de afgravingswerken in de Marktstraat kwamen heel wat archaeologica aan het licht. Deze waren overwegend afkomstig uit een 13de-eeuws ophogingspakket.},
	keywords = {},
	author = {Hillewaert, , Bieke and Hollevoet, , Yann}
}

@article { AIVT004-015,
	year = {1995},
	title = {De materiële cultuur in de Sint-Salvatorsabdij te Ename (stad Oudenaarde, prov. Oost-Vlaanderen). Deel 2. Een afvalput uit de keuken},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {291--310},
	url = {https://doi.org/10.55465/IRNX2098},
	abstract = {In het omvangrijke abdijcomplex dat op het eind van de 12de eeuw het 11de-eeuwse pand vervangt, sloten de westelijke en de noordelijke vleugels oorspronkelijk niet aaneen. Later komt de verbinding er toch door de bouw van een vertrek dat, gezien de aanwezigheid van twee grote haarden en talrijk keukenafval in de vloerniveaus, als keuken geïnterpreteerd wordt.
De afvalput staat haaks op de oostwand van de keuken en is tussen twee steunberen ingeklemd. De rechthoekige put met een binnenmaat van 1,95 x 1,40m is voornamelijk in baksteen opgebouwd, maar in de korte zijden zijn ook enkele Doornikse kalkstenen ingewerkt. De hoogte binnenin bedraagt aan het hoogste punt 1,70m. In het booggewelf dat de put afdekt, is een stortgat van 75 x 60cm uitgespaard. De noordzijde van het gat valt samen met het midden van het gewelf en is met een dwarsboogje verstevigd. Bij een latere indeling van het vertrek in kleinere ruimtes is één van de dwarsmuren over de put heen gebouwd.},
	keywords = {},
	author = {Lemay, , Nancy}
}

@article { AIVT004-016,
	year = {1995},
	title = {De voedselvoorziening in de Sint-Salvatorsabdij te Ename (stad Oudenaarde, prov. Oost-Vlaanderen). Deel 3. Een latrine bij de abtswoning (12de-begin 13de eeuw)},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {311--322},
	url = {https://doi.org/10.55465/HNWW6877},
	abstract = {Tijdens de opgravingscampagne van 1985 werd een latrine aangetroffen in het westelijk deel van de abdij. Het gaat om een structuur in Doornikse kalksteen, met afmetingen van 5m bij 2,2 tot 2,4m, die duidelijk, ook qua stratigrafische ligging en bouwkenmerken, behoort tot de 11de-eeuwse, eerste bouwfase van de abdij. De latrine bevindt zich aan de noordzijde van een vertrek dat als gastenverblijf of abtswoning dienst deed. De vloer van de stenen put bestond uit gecompacteerde mortel- en steenfragmenten. Daarboven was een 50 tot 65cm dikke, humueuze laag afgezet, rijk aan ceramiek en organisch materiaal. In deze laag zaten eveneens 17 houten dakpannen. Deze vulling was afgedekt door zandleempakketten waarin heel wat bouwpuin voorkwam maar ook opnieuw aardewerk en organische resten bevatten.},
	keywords = {},
	author = {Ervynck, , Anton and Cooremans, , Brigitte and Van Neer, , Wim}
}

@article { AIVT004-017,
	year = {1995},
	title = {Een postmiddeleeuwse beerput aan de Hasseltse Poort te Tongeren (prov. Limburg).},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {323--363},
	url = {https://doi.org/10.55465/BAXB4596},
	abstract = {Aan de Hasseltse Poort in Tongeren, in het noordwestelijke deel van de stad, werd door het Instituut voor het Archeologisch Patrimonium (I.A.P.) een noodonderzoek uitgevoerd naar aanleiding van de bouw van kantoren en appartementen. De site bevindt zich aan de rand van de middeleeuwse stadsomwalling, op de hoek van de Hasseltsestraat en de Pliniuswal. De archeologische ploeg onder leiding van Geert Vynckier en Alain Vanderhoeven, stelde er onder meer een licht trapeziumvormige constructie in baksteen vast, waarin zich postmiddeleeuwse archaeologica bevonden. Bij de Tongerse opgravingen, die vooral in functie staan van het onderzoek van de Romeinse stad, werd in dit geval toch aandacht geschonken aan een latere periode, ook al omdat de opgravingstermijn dit toeliet.},
	keywords = {},
	author = {Wouters, , Wener and Ervynck, , Anton and Cooremans, , Brigitte and Van Neer, , Wim and Van Bulck, , Gaston}
}

@article { AIVT004-018,
	year = {1995},
	title = {Datering van ceramiek op basis van thermoluminescentie: mogelijkheden van de methode, authenticiteitstesten en bijdrage van de archeoloog.},
	publisher = {IAP},
	volume = {4},
	journal = {Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften},
	pages = {365--377},
	url = {https://doi.org/10.55465/KZOQ7637},
	abstract = {In de periode 1992-1993 werd aan de Universiteit van Gent een laboratorium geïnstalleerd voor de datering van jong-geologische sedimenten en archeologische ceramiek met de thermoluminescentiemethode. De implementatie van deze dateringstechniek is het resultaat van een gezamenlijke, interdisciplinaire inspanning van de auteurs van dit artikel die hun wortels respectievelijk in de geochronologie en in de nucleaire analytische scheikunde hebben. De uitbouw van de infrastructuur en de aankoop van de apparatuur gebeurde met de financiële steun van het NFWO en de Nationale Loterij. De installatie omvat naast de klassieke uitrusting voor het uitvoeren van metingen met de recent ontwikkelde optische stimuleringstechniek (infrarood-OSL).},
	keywords = {},
	author = {Van den Haute, , Peter and De Corte, , Frans and Vancraeynest, , Line}
}

