@article { STUA021-001,
	year = {2012},
	title = {Een archeologische evaluatie en waardering van het slagveld van Oudenaarde 1708 (Oudenaarde, provincie Oost-Vlaanderen)},
	publisher = {Ename Expertisecentrum voor Erfgoedontsluiting},
	volume = {21},
	journal = {Evaluatie- en waarderingsonderzoeken archeologie},
	url = {https://oar.onroerenderfgoed.be/publicaties/STUA/21/STUA021-001.pdf},
	abstract = {Het Ename Expertisecentrum voor Erfgoedontsluiting (EEC) heeft in 2011 en 2012 in opdracht van het agentschap Onroerend Erfgoed en in functie van de mogelijke opmaak van een beschermingsdossier een archeologische evaluatie en waardering uitgevoerd van het slagveld van Oudenaarde 1708. Een eerdere survey uit 2007 onder leiding van de Britse Battlefields Trust had via metaaldetectie het archeologisch potentieel van dit slagveld aangetoond en een doorgedreven onderzoek van het slagveld mogelijk en wenselijk gemaakt. Het veldwerk werd uitgevoerd van 12 september tot 31 oktober 2011. De studie maakte een aanzienlijke vooruitgang in het begrijpen van de veldslag en in het plaatsen van de actie op het terrein, en liet toe om de aard, de toestand en de verspreiding van de archeologische zone te bepalen en de problemen die dit oplevert. Terzelfdertijd heeft dit werk inzicht gegeven in de praktische problemen op het veld, en een strategie opgeleverd voor verder onderzoek. De belangrijkste primaire bronnen van de veldslag werden samengebracht en vertaald en de grafische en geschreven bronnen werden in een redelijk accurate weergave van het landschap geplaatst zoals het er ten tijde van de veldslag moet hebben uitgezien. Oudenaarde bleek een ongewoon complexe veldslag met een opmerkelijke wisselwerking tussen het terrein en de acties. Door de goede staat van bewaring van het merendeel van het slagveld kan Oudenaarde van aanzienlijk belang zijn bij de verdere ontwikkeling van slagveldarcheologie. De kogels zijn weliswaar relatief slecht bewaard, maar toch nog voldoende goed om een adequate analyse van de inslagschade te bekomen. Het gebruik als akkerland sinds de late 18e eeuw had een ernstige destructief effect op slagveldartefacten. Het losmaken van de grond en diep ploegen is wellicht ook zeer destructief voor eventuele massagraven. Het permanent grasland op een beperkt deel van het terrein tempert wel de snelheid van verval van de artefacten, aangezien zowel verluchting van de grond als mechanische schade hierdoor vermeden wordt. De studie eindigt met aanbevelingen over de mogelijke begrenzing van de archeologische zone en stelt ook maatregelen voor naar beheer en behoud van de site.},
	keywords = {},
	author = {Foard G., , and Partida T., , and Vandeburie J., , and De Vriendt B., , and Urmel L., , and Derde W., ,}
}

