@article { RELT001-001,
	year = {2006},
	title = {Uitgestrekte Mesolithische site-complexen in de Kempen. Ravels Witgoor en Opglabbeek, Ruiterskuilen-Turfven (boorcampagne 2002)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {11--28},
	url = {https://doi.org/10.55465/KPAH5341},
	abstract = {In het kader van de Centrale Archeologische
Inventaris ging in 2001 het project
?Steentijdpatrimonium in de Kempen: inventarisatie
en waardering van laat-paleolithische
en mesolithische sites op (laat-)glaciale
en vroeg-holocene zandruggen en landduinen?
van start. Dit project heeft het inventariseren
en herlokaliseren van gekende sites,
het opsporen van nieuwe vindplaatsen en het
waarderen van de interessantste locaties tot
doel. Dit alles in functie van het formuleren
van voorstellen voor een aangepast beheer
van deze vindplaatsen. Daarnaast moet dit
project een beter inzicht genereren in de
inplanting van laat-paleolithische en mesolithische
sites in de Kempen, wat vervolgens
weer richting kan geven aan verder beheersgericht
onderzoek.},
	keywords = {},
	author = {Van Gils, , Marijn and De Bie, , Marc}
}

@article { RELT001-002,
	year = {2006},
	title = {Flora en fauna in en rond een Scheldegeul bij Kallo op het einde van het atlanticum (Beveren, prov. Oost-Vlaanderen)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {29--48},
	url = {https://doi.org/10.55465/JEAF7305},
	abstract = {In 1975 was het mogelijk om het pro-
fiel van een diepe bouwput nabij Kallo te
onderzoeken. Dit profiel bevond zich in de
noordwestelijke wand van de bouwput voor
de Beneluxtunnel onder de Waaslandhaven,
nabij de zeesluis van Kallo. In dit deel van
de bouwput was een geul zichtbaar, die zich
diep ingesneden had in mariene afzettingen
van pliocene ouderdom.
Het doel van het onderzoek was de ouderdom
van deze geul en de aansluitende
veenlaag te bepalen en een beeld te krijgen
van het vroegere landschap met zijn vegetatie
door middel van zaden- en pollenanalyses.
Tevens was het onderzoek gericht op de
opvallend rijke molluskenfauna. Aansluitend
zijn ook andere faunaresten onderzocht.},
	keywords = {},
	author = {Kuijper, , Wim J.}
}

@article { RELT001-003,
	year = {2006},
	title = {Een woonerf uit de midden-bronstijd te Weelde, ontdekt tijdens de ruilverkavelingswerken Poppel (gem. Ravels, prov. Antwerpen)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {49--80},
	url = {https://doi.org/10.55465/ONSX8073},
	abstract = {Gespreid over de jaren 1996 tot 1998
voerde de Vlaamse Landmaatschappij (VLM)
het ruilverkavelingsproject Poppel uit. De
realisatie van infrastructuurwerken, de herinrichting
van kavels, het rendabeler maken
van het landbouwareaal door bodemverbeterings-
en egalisatiewerken maar ook de integratie
van natuurwaarden gaan steeds gepaard
met heel wat ondergrondverzet. Reeds
tijdens het eerdere ruilverkavelingsproject
Ravels was gebleken dat dergelijke werken
heel wat risico’s inhielden voor het archeologische
bodemarchief. Sindsdien is een constructieve
werking ontstaan tussen de VLM
en het IAP/VIOE om in toekomstige projecten
rekening te houden met gekende en ongekende
archeologische waarden binnen de
projectgebieden.},
	keywords = {},
	author = {Annaert, , Rica}
}

@article { RELT001-004,
	year = {2006},
	title = {Het Gallo-Romeinse aardewerk aangetroffen tijdens het archeologisch noodonderzoek op het toekomstige bedrijventerrein Plassendale III. (Zandvoorde, stad Oostende, prov. West-Vlaanderen) Opgravingscampagne 2000-2001},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {81--120},
	url = {https://doi.org/10.55465/RCPF3216},
	abstract = {Dit artikel brengt een gedetailleerde
studie van het Romeinse aardewerk, aangetroffen
tijdens de opgravingscampagnes
van 2000 en 2001 naar aanleiding van de
aanleg van het industrieterrein Plassendale
III2 (fig. 1). Grootschalige rioleringswerken
op dit terrein over een totale lengte van 1,5
km (fig. 2) sneden een aantal Romeinse contexten
aan met een interessant gamma aan
ceramiek3. De verschillende sporen van Romeinse
aanwezigheid komen samen met de
natuurwetenschappelijke resultaten in een
volgend volume uitvoerig aan bod. Met deze
studie hopen we echter een eerste inzicht te
bekomen in de kwantitatieve en kwalitatieve
aspecten van het aardewerkgebruik tijdens
de Romeinse periode in de kustvlakte. Daartoe
achtten we het nodig om wat dieper in te
gaan op de verschillende soorten van aardewerk,
hun herkomst en hun mate van aanwezigheid.
De procentuele gegevens hebben
daarbij vooral een indicatieve waarde als
vergelijkingspunt voor latere studies in het
gebied, eerder dan dat ze gezien moeten
worden als een strikt gegeven.},
	keywords = {},
	author = {Vanhoutte, , Sofie and De Clercq, , Wim}
}

@article { RELT001-005,
	year = {2006},
	title = {Andermaal Romeins en vroegmiddeleeuws langs de Zandstraat. te Sint-Andries/Brugge (prov. West-Vlaanderen)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {121--140},
	url = {https://doi.org/10.55465/GRJK8373},
	abstract = {De jongste jaren wordt langs de Zandstraat
in de Brugse deelgemeente Sint-
Andries op systematische wijze preventief
archeologisch onderzoek uitgevoerd op een
aantal binnengronden bedreigd door woonverkavelingen
en andere bouwprojecten.
Na de grootschalige opgravingen achter
de Refuge, verplaatste het onderzoek zich
in 1997 naar de geplande verkaveling Molendorp,
zowat 1.500 m meer westwaarts,
tussen de Oudstrijderslaan en de Korte Molenstraat.
Ook voerde de Brugse Stedelijke
Archeologische Dienst onderzoek uit aan de
andere zijde van de Korte Molenstraat. Bij
deze opgravingen kwamen, naast verscheidene
geïsoleerde structuren uit de metaaltijden
en de resten van een kleine Romeinse
begraafplaats, overwegend vroegmiddeleeuwse
nederzettingssporen aan het licht.
Deze vormen niet enkel een belangrijke
aanvulling voor het onderzoek verricht in
de vlakbij gelegen verkaveling Molendorp
maar werpen ook nieuw licht op de resultaten
verkregen bij de opgraving van 1996 in
de aangrenzende Jabbeekse deelgemeente
Varsenare of deze uit het Oudenburgse.},
	keywords = {},
	author = {Hillewaert, , Bieke and Hollevoet, , Yann}
}

@article { RELT001-006,
	year = {2006},
	title = {Archeobotanisch bewijs voor ontginning en lange-afstand transport van turf in Vlaanderen rond 1200 AD: heropgegraven veen uit de abdij van Ename (Oudenaarde, prov. Oost-Vlaanderen)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {141--154},
	url = {https://doi.org/10.55465/EYGL4100},
	abstract = {Turf was in de Middeleeuwen van groot
belang als brandstof, voornamelijk in en rond
de steden waar brandhout al snel een schaars
goed werd. Het werd zowel gebruikt voor de
huishoudelijke verwarming als voor verschillende
semi-industriële toepassingen zoals in
steenbakkerijen, brouwerijen, ververijen en
bij de zoutproductie.
Over de middeleeuwse veenontginningen
is dan ook reeds heel wat onderzoek
verricht, waarbij socio-economische en
historisch-geografische aspecten aan bod
kwamen1. Dit onderzoek was echter vrijwel
geheel gebaseerd op historische bronnen en
bijna uitsluitend gericht op de ontginningsgebieden.
Over de afzetgebieden en het
gebruik van turf als brandstof is nog niet zo
veel geweten, zeker niet buiten de stedelijke
contexten. Zelfs voor Nederland, waar de
veenontginning veel langer een prominente
plaats heeft ingenomen, stelt Gerding2:
“Over het huishoudelijk verbruik van turf in
het verleden is bijzonder weinig bekend en
ook het verbruik in ambacht en nijverheid
onttrekt zich aan de waarneming, een enkele
uitzondering daargelaten.”},
	keywords = {},
	author = {Deforce, , Koen and Bastiaens, , Jan and Ameels, , Vera}
}

@article { RELT001-007,
	year = {2006},
	title = {Het Groot-Tempelhof te Slijpe, de oude Commanderie de Flandres van de orde van de tempelridders (gem. Middelkerke, prov. West-Vlaanderen). Geïntegreerde analyse van het landschap, archiefbronnen en opgravingsresultaten 1971-2003},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {155--182},
	url = {https://doi.org/10.55465/XXKJ2803},
	abstract = {Gedurende twee campagnes, juniseptember
2002 en juli-augustus 2003,
werd door het voormalig Instituut voor het
Archeologisch Patrimonium (IAP), nu Vlaams
Instituut voor het Onroerend Erfgoed (VIOE),
op de terreinen van het Groot-Tempelhof te
Slijpe een verkennend archeologisch
onderzoek uitgevoerd. De bedoeling van
dit onderzoek was drieledig. Eerst en vooral
werd beoogd om aan de hand van enkele
proefsleuven te achterhalen
welke mogelijkheden deze site nog in petto
heeft voor doorgedreven wetenschappelijk
onderzoek, vooral na de grondige vernielingen
tijdens WOI. Ten tweede was het
de bedoeling om een inzicht te verwerven in
de stratigrafische opbouw van de site. Tenslotte
werd beoogd om in samenwerking met
Gilbert Jansseune, na 28 jaar archeologische
activiteit, een eerste balans op te stellen van
de beschikbare materiële bronnen over deze
site. Het Groot-Tempelhof behoorde toe aan
de tempeliers en vanaf de 14de eeuw aan de
ridders van Sint-Jan van Jeruzalem of hospitaalridders.},
	keywords = {},
	author = {Zeebroek, , Inge and Jansseune, , Gilbert and Tys, , Dries and Pieters, , Marnix}
}

@article { RELT001-008,
	year = {2006},
	title = {De oudste dakconstructie in de Leuvense binnenstad: bouwhistorisch onderzoek in de predikherenkerk (prov. Vlaams-Brabant)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {183--212},
	url = {https://doi.org/10.55465/RDFX5079},
	abstract = {Eén van de merkwaardigste kenmerken
van de Leuvense predikherenkerk is het contrast
tussen de homogene binnenruimte en
de tweedelige uiterlijke vorm. Om dit
contrast te verklaren is een bezoek aan de
bovenverdieping van de kerk noodzakelijk. De
kapconstructie die boven de gewelven staat
en de dakvlakken draagt, heeft heel wat te
vertellen over de bouwfasen van de kerk en
de wijzigingen die ze in de loop der tijd onderging.
Bouwhistorisch onderzoek leidde tot
de vaststelling van drie fasen die konden gedateerd
worden dankzij dendrochronologie.
Zo is men te weten gekomen dat de fraaie
gotische sporenkappen van het koor en het
dormitorium opgetrokken werden met hout
van in de jaren 1251-1265 gevelde bomen en
aldus, voor zover bekend, de oudst bewaarde
dakkappen in de Leuvense binnenstad zijn.
Deze data stemmen perfect overeen met de
historische data en de dood van de Brabantse
hertog Hendrik III die in 1261 in de kerk in
opbouw begraven werd.},
	keywords = {},
	author = {Coomans, , Thomas}
}

@article { RELT001-009,
	year = {2006},
	title = {Fundatio et memoria. Verdwenen gedenktekens van de Brabantse hertogen in de Leuvense predikherenkerk (13de eeuw) (prov. Vlaams-Brabant)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {213--236},
	url = {https://doi.org/10.55465/NOHJ9228},
	abstract = {De rol van Hendrik III en zijn gemalin
Aleidis van Bourgondië als stichters van de
Leuvense predikherenkerk en als weldoeners
van de kloostergemeenschap werd recent
uitgebreid belicht. De predikherenkerk is
het oudste gotische gebouw in Leuven, in de
tweede helft van de 13de eeuw opgetrokken
als hertogelijke grafkerk. Uit het recente
dendrochronologisch onderzoek door het Laboratoire
de Dendrochronologie van de universiteit
van Luik is gebleken dat de kapconstructie
van het koor werd opgetrokken met
tussen 1251 en 1265 gevelde bomen. Deze
data stemmen overeen met de historische
gegevens en met de dood van hertog Hendrik
III in 1261. Met de vorstelijke steun van
Hendrik III en Aleidis hebben de predikheren
een omvangrijk kloostercomplex ontwikkeld
in het hart van de Leuvense binnenstad, op
het eiland van de hertog, ’s Hertogeneiland,
gelegen tussen de hoofdarm van de Dijle en
een aftakking, de Aa. De Brabantse hertogen
hadden een eigen kapel in de noordelijke
zijbeuk van de kerk. Hun grafmonument werd
opgericht aan de noordzijde van het koor dat
zich in die tijd verder dan vandaag uitstrekte
naar het westen toe. Naast het grafmonument
sloot een muur de hertogelijke kapel
af. Op die muur herinnerde een schildering
aan de overleden stichters. De dynastie werd
ook voorgesteld op de brandglasramen in de
kerk. Uit de 17de eeuw dateren enkele rijke
iconografische bronnen en beschrijvingen die
een uitzonderlijk beeld geven van het grafmonument
en van de hertogelijke stoffering
van de kerk die in de 17de en 18de eeuw bijna
volledig verdwenen. De geschiedschrijving
over het kerkgebouw focuste nooit op die
elementen van de 13de-eeuwse inrichting.
Dit artikel wil het belang en de betekenis
daarvan toelichten met het oog op een betere
kennis, begrip, bewaring en waardering
van het beschermde monument.},
	keywords = {},
	author = {Bergmans, , Anna}
}

@article { RELT001-010,
	year = {2006},
	title = {Enkele aspecten omtrent de cultuurgeschiedenis van de inheemse en ingeburgerde houtige gewassen van Vlaanderen: resultaten van een historisch-botanische verkenning (deel 1: Acer-Castanea)},
	publisher = {VIOE},
	volume = {1},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {237--254},
	url = {https://doi.org/10.55465/GDMG6213},
	abstract = {Het belang van hout voor de pre-industriële
maatschappij binnen het huidige
Vlaanderen kan moeilijk overschat worden:
enerzijds had hout eeuwenlang een grote
waarde als voornaamste energieleverancier,
anderzijds werd het gebruikt in een bijna
onnoemelijke waaier van toepassingen als
geriefhout, timmerhout, bouwhout, ambachtshout
… De inheemse houtige gewassen
van Vlaanderen speelden gedurende
lange tijd de absolute hoofdrol in de aanlevering
van hout en nevenproducten (zoals
schors, houtskool, zelfs bladeren …) voor allerlei
doeleinden. Enkele ingevoerde houtige
soorten kregen echter geleidelijk een steeds
groter belang voor de fruit- en de sierteelt.
Gaandeweg moesten de inheemse soorten
het gezelschap dulden van steeds meer ingevoerde
houtige soorten die zich al dan niet
goed konden inburgeren. Men mag ook niet
over het hoofd zien dat hout als grondstof
– vooral voor specifieke toepassingen – al
vroeg bij ons werd ingevoerd: bijv. import
van timmerhout gebeurde al in de 12de
eeuw maar het dominerend karakter van
de import laat zich in Vlaanderen pas goed
voelen vanaf de 19de en de 20ste eeuw.},
	keywords = {},
	author = {Van den Bremt, , Paul}
}

