@article { RELT009-001,
	year = {2012},
	title = {Toch Romeinen in de Antwerpse Noorderkempen. Inheems-Romeins grafveldje op een middenbronstijdnecropool in Weelde, ontdekt tijdens de ruilverkavelingswerken Poppel (gem. Ravels, prov. Antw.)},
	publisher = {Onroerend Erfgoed},
	volume = {9},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {7--90},
	url = {https://doi.org/10.55465/RPHK7888},
	abstract = {Bij de begeleiding van de ruilverkavelingswerken in Poppel kwamen heel wat nieuwe archeologische gegevens over de Antwerpse Noorderkempen aan het licht. In Weelde, Ravels werd een inheems-Romeins grafveldje aangetroffen op een midden-bronstijdnecropool. De ontdekking van twee genivelleerde midden-bronstijdgrafheuvels in een actueel agrarisch landschap toont onmiskenbaar aan dat ook in de Kempen van deze monumenten nog sporen terug te vinden zijn, ook al zijn ze volledig geëgaliseerd. Dat de monumentale grafheuvels ook in latere perioden een speciale betekenis hadden en de rol van de voorouders hierin wellicht een belangrijke rol speelde, is al langer bekend. Ook voor dit grafveld was dit duidelijk aantoonbaar door de aanleg van een jonger, inheems-Romeins grafveldje op het oude dodenareaal. Toch bleek hier een nog verrassender fenomeen aanwezig. Bij de aanleg van de nieuwe graven heeft men de eeuwenoude bronstijdmonumenten duidelijk volledig afgegraven. Waarschijnlijk probeerde men zo een claim te leggen op het grondgebied van de voorouders of zich te verzekeren van hun krachten.},
	keywords = {},
	author = {Annaert, , Rica and Cooremans, , Brigitte and Deforce, , Koen and Vandenbruaene, , Marit}
}

@article { RELT009-002,
	year = {2012},
	title = {De kromstaf van Ename (Oudenaarde, prov. Oost-Vl.). Een pastoraal gezagssymbool uit de 12de eeuw},
	publisher = {Onroerend Erfgoed},
	volume = {9},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {91--148},
	url = {https://doi.org/10.55465/LGNI3359},
	abstract = {Bij archeologisch onderzoek werd in 1995 in de voormalige St. Salvatorabdijkerk van Ename (Oudenaarde) een geweldige ontdekking gedaan. Het aan twee zijden bewerkte ivoren bovenstuk van een kromstaf, een zogenaamde ‘curva’ of voluut, kwam tevoorschijn. Deze voluut is met zijn afmetingen van 6,5 x 6,5 cm klein, maar mag toch als een gezagssymbool worden gezien dat uitdrukking gaf aan de status en waardigheid van de abt in het klooster. Deze 12de-eeuwse kromstaf is een heel bijzonder voorwerp, een kostbaar kleinood dat wonder boven wonder de tand des tijds heeft doorstaan. Het laat zien dat er in het 12de-eeuwse Vlaanderen heel wat meer kunst moet zijn geweest dan de schaarse overblijfselen die we nu nog kennen, doen vermoeden. De hoge kwaliteit van het object bewijst dat Vlaanderen op artistiek gebied in verbinding stond met de omliggende regio’s en al in de 12de eeuw een hoog artistiek peil wist te bereiken.},
	keywords = {},
	author = {den Hartog, , Elizabeth}
}

@article { RELT009-003,
	year = {2012},
	title = {Onder water, boven water. Relicten in een oude rivierpolder. Het verhaal van de polder van Kruibeke-Bazel-Rupelmonde (prov. Oost-Vl.)},
	publisher = {Onroerend Erfgoed},
	volume = {9},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {149--190},
	url = {https://doi.org/10.55465/PSRP5930},
	abstract = {Een van de streefdoelen van het geactualiseerde Sigmaplan is om het Zeescheldebekken in de toekomst beter te beveiligen tegen overstromingen. Vroeger ingedijkte valleigebieden worden daarom omgevormd tot gecontroleerde overstromingsgebieden (GOG), met natuur als nevenfunctie. De herinrichting van deze gebieden door Waterwegen en Zeekanaal (W&Z) is momenteel volop aan de gang. Hierdoor zal het voormalige cultuurhistorische landschap grondig veranderen. Rivierpolders stonden door hun lage ligging en het constante overstromingsrisico steeds weinig onder druk van bebouwing en infrastructuur en herbergen op die manier veel relicten uit vroegere tijdlagen. In opdracht van W&Z onderzocht het VIOE de overstromingsgeschiedenis en de cultuurhistorische ontwikkeling van de polder van Kruibeke, Bazel en Rupelmonde (KBR).},
	keywords = {},
	author = {Verboven, , Hilde and de Haan, , Aukje}
}

@article { RELT009-004,
	year = {2012},
	title = {Integrated assessment of the buried wreck site of the Dutch East Indiaman 't Vliegent Hart},
	publisher = {Onroerend Erfgoed},
	volume = {9},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {191--208},
	url = {https://doi.org/10.55465/AIVA6116},
	abstract = {Op 3 februari 1735 verging het VOC-schip ’t Vliegent Hart vlak voor de kust van Zeeland. De resultaten van diverse duikcampagnes en akoestisch onderzoek (side-scan sonar, multibeam, seismiek) van het begraven wrak van deze Nederlandse Oost-Indiëvaarder tonen duidelijk aan dat de wraksite onderhevig is aan snelle veranderingen in sedimentatie en erosie. Verder onderzoek van de wrakresten op de zeebodem, en mogelijk ook begraven, moet uiteindelijk toelaten om een compleet inzicht te krijgen in dit unieke 18de-eeuwse wrak.},
	keywords = {},
	author = {Missiaen, , Tine and Demerre, , Ine and Verrijken, , Valentine}
}

@article { RELT009-005,
	year = {2012},
	title = {Zilveren munten uit de 18de eeuw gevonden op het dorpsplein in Moorsel (Aalst, prov. Oost-Vl.)},
	publisher = {Onroerend Erfgoed},
	volume = {9},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {209--218},
	url = {https://doi.org/10.55465/FAYP3175},
	abstract = {In juni 2011 werd bij wegwerkzaamheden in het dorpscentrum van Moorsel (Aalst) een muntdepot uit de late 18de eeuw ontdekt. De 29 zilveren munten vertegenwoordigen vermoedelijk het spaarkapitaal van een eerder financieel bescheiden persoon of familie. Deze vondst is in verband te brengen met een bredere schatvondsthorizon uit de late 18de eeuw. Deze horizon ontwikkelde zich enerzijds door de toenmalige onstabiele politieke situatie en anderzijds door de invoering van de assignaten. Dit dubieuze papieren geld zorgde immers voor een oppotting van het voorradige zilver.},
	keywords = {},
	author = {Beeckmans, , Luk and De Buyser, , Frans}
}

@article { RELT009-006,
	year = {2012},
	title = {Exporting Flemish Gothic architecture to China: meaning and context of the churches of Shebiya (Inner Mongolia)  and Xuanhua (Hebei) built by missionary-architect Alphonse De Moerloose in 1903-1906},
	publisher = {Onroerend Erfgoed},
	volume = {9},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {219--262},
	url = {https://doi.org/10.55465/NGJH2780},
	abstract = {De Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria (C.I.C.M.), beter bekend als congregatie van de scheutisten, werd in 1862 door de Vlaamse priester Théophile Verbist in Brussel gesticht. De congregatie kreeg van Rome de missie om Mongolië te evangeliseren. De scheutisten bleven gedurende 90 jaren, van 1865 tot 1955, actief in het noorden van China. Dit artikel omvat het onderzoek naar twee kerken van pater Alphonse De Moerloose. Hij was een Vlaamse scheutist die ook architect was en een merkwaardige bouwactiviteit in China ontwikkelde na de Bokseropstand van 1898-1900. Slechts enkele van zijn kerken hebben de Chinese burgeroorlog van 1947-1949 en de Culturele Revolutie van 1966-1976 overleefd. Veldwerk in maart 2010 en mei 2011 liet de auteurs van dit artikel toe om meerdere relicten van De Moerlooses werk te traceren. De best bewaarde kerken zijn deze van Shebiya (Binnen-Mongolië) en van Xuanhua (Hebei provincie), allebei in de jaren 1903-1906 gebouwd. Dankzij geschreven en iconografische bronnen uit het archief van de scheutisten in het KADOC in Leuven, konden het bouwproces en de historische context van beide kerken nauwkeurig worden gereconstrueerd. Dit artikel schetst daarnaast ook een overzicht van het andere werk van pater De Moerloose in China.},
	keywords = {},
	author = {Coomans, , Thomas and Luo, , Wei}
}

@article { RELT009-007,
	year = {2012},
	title = {A capite ad calcem. Protocol voor het macroscopisch morfologisch en metrisch onderzoek van niet-verbrand, menselijk skeletmateriaal, aangehouden binnen het agentschap Onroerend Erfgoed},
	publisher = {Onroerend Erfgoed},
	volume = {9},
	journal = {Relicta, Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen},
	pages = {263--284},
	url = {https://doi.org/10.55465/WDZZ6585},
	abstract = {In Vlaanderen is de studie van archeologische menselijke resten slechts relatief recent tot ontwikkeling gekomen. Nu ook aan de universiteiten en in het commerciële circuit gaandeweg meer archeo-antropologen actief worden, wil het agentschap Onroerend Erfgoed graag met een intern protocol aangaande de methodologie voor archeologisch skeletonderzoek naar buiten treden. Een uniform systeem voor het macroscopisch skeletonderzoek werd opgemaakt. Binnen Onroerend Erfgoed dient dit als leidraad voor het laboratoriumonderzoek. Met het oog op uniformiteit en het tot stand brengen van synthetiserende werken binnen de Vlaamse antropologie zullen alle toekomstige publicaties van de auteurs gebaseerd worden op deze gestandaardiseerde werkwijze. In dit artikel worden deze richtlijnen voor het morfologisch en metrisch skeletonderzoek toegelicht.},
	keywords = {},
	author = {Quintelier, , Kim and Vandenbruaene, , Marit and Watzeels, , Sara}
}

