Mijten (Acari) als ecologische indicatoren in de archeologie. Onderzoek op de Romeinse vindplaats Oudenburg (prov. West-Vlaanderen)

Paleo-ecologie kan als deeldiscipline van de paleontologie worden omschreven als de studie van de interacties die het voorkomen en de abundantie van fossiele organismen bepaalden. Het onderzoek kan zich ook richten op organische resten uit archeologische vindplaatsen alhoewel in dat geval de vraagstelling nogal vaak beperkt is tot een praktische toepassing van het ecologisch onderzoek, met name een reconstructie van het milieu, zowel in als rond een vroegere menselijke woonplaats. In het eerste geval kan men bv. de organische vervuiling van een woonplaats trachten na te gaan, in het tweede kan men het type van natuurlijke vegetatie rond het site achterhalen. De denkwijze van het ecologisch onderzoek op actueel materiaal is precies andersom als bij het onderzoek van archeologische vondsten. Waar actuele ecologen het voorkomen van soorten in verschillende biotopen vergelijken teneinde de ecologische kenmerken te achterhalen die voor hun verspreiding verantwoordelijk zijn, zal de 'environmental archaeology' trachten een vroeger milieu te reconstrueren door de ecologische karakteristieken van het op een vindplaats aangetroffen soortenspectrum te analyseren.

Auteur(s)

Schelvis, Jaap; Ervynck, Anton

Reeks

Archeologie in Vlaanderen, Tijdschriften

Volume

Archeologie in Vlaanderen II

Jaar van uitgave

1993

Uitgever

IAP

Taal

nl-BE

Bron

Archeologie in Vlaanderen II, pp. 175-189, 1993.
ISSN 0778-2837

URI

https://id.erfgoed.net/infocat/publicaties/120

DOI

https://doi.org/10.55465/TEHV4244

Rechten

Copyright VIOE

Bibliotheek

Bekijk het exemplaar in de catalogus van de bibliotheek